Warszawa - Kamienica Mikulskiego

Historia

Na działce należącej do wojewodziny malborskiej Konstancji ze Słuszków Denhoffowej odnotowano w 1770 roku tzw. „dworek warecki” należący od 1720 roku do Józefa Pułaskiego, starosty wareckiego, ojca m.in. Kazimierza Pułaskiego, który w tym domu się urodził. Po sprzedaniu dworku w 1787 roku powoli popadał on w ruinę, do 1822 roku działał tu zajazd dla furmanów i dostawców tłuszczów zwierzęcych.
Wawrzyniec Mikulski kupił tę nieruchomość w 1821 roku i wzniósł na działce kamienicę pałacową. Projektował ją Fryderyk Albert Lessel, a po jego śmierci najprawdopodobniej Adolf Schuch (syn Jana Chrystiana Szucha). Była to dwupiętrowa, dwutraktowa kamienica narożna (na rogu ul. Wareckiej, skrzydło od strony ul. Wareckiej było jednotraktowe, dwupiętrowe i dwuosiowe). Od strony Nowego Światu dom miał siedemnastoosiową fasadę z występującym pięcioosiowym ryzalitem. Ryzalit na piętrze był podzielony 6 półkolumnami korynckimi wielkiego porządku.
W połowie XIX wieku budynek należał już do hr. Adama Ożarowskiego, a w 1868 roku został sprzedany hr. Michałowi Stadnickiemu i przez kolejne kilkadziesiąt lat należał do jego spadkobierców. Po I WŚ kamienica przeszła w ręce rodziny Bonieckich. W latach od około 1920 do 1931 w budynku funkcjonowała restauracja „Kresy”, a potem filia cukierni „Napoleonka”. W 1922 roku dom przeszedł remont. W czasie powstania dom został spalony, część fasady zawaliła się aż do fundamentów. Znaczna część budynku została rozebrana w 1946 roku i cały dom został odbudowany w latach 1949–1950 według projektu Jerzego Beilla. ,