Skatalogowanych zabytków: 11235
Zarejestruj się
Miniatura Mierzwin
Zdjęcie Marek Kujawa 2009
Miniatura Mierzwin

Zdjęcie archiwalne

Miniatura Mierzwin
Zdjęcie Marek Kujawa

Lokalizacja

Współrzędne GPS (zapis dziesiętny): 52.8783, 18.1489

Użytkownicy współtworzący opis i dane obiektu

Marek Kujawa

Mierzwin

Województwo:kujawsko-pomorskie
Powiat:inowrocławski
Gmina:Złotniki Kujawskie
Rodzaj obiektu:Dwór

Stan obecny

Mieszkania, własność U.G. w Złotnikach Kujawskich.

Historia

Dwór z końca XIX w.
W XV w. Mierzwin był własnością biskupa włocławskiego w pow. inowrocławskim i należał do parafii w Tucznie. W XVI w. był już własnością szlachecką i gniazdem rodowym Mierzwińskich herbu Ogończyk. W połowie XVI stulecia właścicielem Mierzwina i Słomkowa w okolicach Nieszawy był Krzysztof Mierzwiński, Arianin, który należał do braci polskich stanowiących najbardziej radykalny odłam reformacji w Polsce. Na początku XVII w. właścicielem Mierzwina był Piotr Mierzwiński, a następnie Jan, którego w 1635 r. kwitował Andrzej Przepełski, mąż Elżbiety Mierzwińskiej z 333 złp. spadłych na jego córkę Teresę. W 1650 r. wzmiankowana była Jadwiga z Mierzwina, wdowa po Andrzeju Modliszewskim, a 20 lat później Karol z Mierzwina Mierzwiński, posesor wsi Grochowy, który procesował się o rany zadane we wsi Siąszyce przez Wojciecha Bogusławskiego. Od około 1640 r. co najmniej do końca XVII stulecia wieś należała do Bądkowskich. I tak w 1642 r. urodził się Wojciech, syn Wojciecha Bądkowskiego (1590-1657) i Jadwigi Mierzwińskiej (1590-1620), ożeniony w 1672 r. z Barbarą Chwaliszewską. Z tego związku pochodziły dzieci: Łukasz, Marcin ożeniony z Jadwigą Rudnicką, Antoni, Marianna, Jan, Ewa, Anna, Klara która wyszła za N. Kiełpińskiego, Joanna która wyszła za Wawrzyńca Przysieckiego, Konstancja, Marianna która wyszła za Ludwika Markowskiego - wojskiego kruszwickiego, Elżbieta i Mikołaj. Wojciech Bądkowski miał 5 sióstr i brata Stanisława, który zmarł w 1698 r. i pochowany został u ojców reformatów w Pakości. Na pocz. XVIII w. właścicielem wsi został Franciszek Żukiński ożeniony z Zofią Domaradzką. Ich dziećmi w latach 1704-1720 byli: Jan, Józef Ignacy, Ludwika, Teodora Krystyna, Antoni Andrzej i Teodora Agnieszka. W 1731 r. poprzez ożenek Marianny Żukińskiej ze Stefanem Wolskim właścicielami wsi zostali Wolscy. Wolski zmarł zaledwie dwa lata później, a w 1736 r. wdowa po nim – Marianna, zaślubiła Ignacego Jaraczewskiego. Około połowy XVIII w. wieś przeszła w ręce Rogalińskich. W 1750 r. jej dziedziczką była Zofia Rogalińska z d. Głoskowska, wdowa po Józefie z Dzwonowa Rogalińskim, która zmarła w 1755 r. We wsi wymieniana była także Marjanna Garczyńska, zmarła w 1758 r., jednakże nie sposób stwierdzić z którymi z wymienionych wcześniej rodów mogła być spokrewniona. W tym też okresie wieś znajdowała się w rękach sukcesorów Żukińskich i Wolskich, aż do 1765 r., kiedy to kolejnym właścicielem Mierzwina został podstoli bydgoski, podczaszy bielski - Paweł Chmielewski herbu Wieniawa. Tu urywają się wzmianki o polskich właścicielach Mierzwina. W okresie zaboru pruskiego wieś należała do Niemców - Wienskowskich. W tamtym czasie istniał już tu folwark, wieś miała powierzchnię 1647 mórg i były w niej dwie karczmy, w osadach Czerwiniak i Byczek. W 1884 r. wymieniana była Więckowska, prawdopodobnie to spolszczona forma od nazwiska Wienskowskich. Prawdopodobnie to właśnie dla tej rodziny wzniesiony został we wsi obecny dwór. W 1926 r. właścicielką majątku o powierzchni 410 ha była Klara Wienskowska, zamieszkała w Bydgoszczy przy ulicy Gdańskiej 155. Majątkiem pod jej nieobecność zarządzała Frieda Günther. Po 2. wojnie światowej ziemie rozparcelowano, a w budynku dworu utworzono mieszkania. Zachował się on do czasów obecnych w złym stanie technicznym. W ostatnich latach był częściowo remontowany.
Opracowanie własne na podst. dostępnych źródeł i badań terenowych.
Wszystkie prawa zastrzeżone!

Opis

Dwór murowany, piętrowy, wzniesiony na nieregularnym planie zbliżonym do prostokąta, w południowej części parterowy, nakryty dwuspadowym dachem. W płn.-zachodnim narożniku posiada oktagonalną, dwukondygnacyjną wieżę, a w północnej elewacji balkon.

Park

Park z 2. poł. XIX w. zajmujący dz. ewid nr ...29/2 o pow. 0,9922 ha z zachowanym częściowo starodrzewem. Duże fragmenty wnętrz parkowych zamienione zostały na ogródki i poletka uprawne. (Geoportal, 13.05.2018 r.).

Inne

tekst: Marek polskiezabytki.pl 2011

Komentarze

Aby skomentować obiekt, zaloguj się. Jeżeli nie masz jeszcze konta w serwisie, zarejestruj się.

Ten obiekt nie został jeszcze skomentowany.