Skatalogowanych zabytków: 9390
Zarejestruj się
Miniatura Bieganowo
2010, zdjęcie Tadeusz R
Miniatura BieganowoMiniatura BieganowoMiniatura Bieganowo

Zdjęcie archiwalne

Miniatura Bieganowo
Zdjęcie Tadeusz R

Lokalizacja

Współrzędne GPS (zapis dziesiętny): 52.2716, 17.6798

Użytkownicy współtworzący opis i dane obiektu

Marek KujawaTadeusz RDariusz Mielcarek

Bieganowo

Województwo:wielkopolskie
Powiat:wrzesiński
Gmina:Kołaczkowo
Rodzaj obiektu:Pałac

Rejestr zabytków

Zespół:pałacowy, nr rej.: 1444/A z 12.04.1973

Stan obecny

Własność Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Historia

Pałac z pocz. XX w.
Bieganowo jest wsią bardzo starą, historia jej sięga czasów prehistorycznych, o czym świadczą ślady i pozostałości cmentarzysk oraz różne znaleziska. W 1210 r. zapisano imię Biegan, a pierwsza pisana wzmianka o wsi pochodzi z 1288 r. Wieś była własnością Grzynalitów Bieganowskich aż do XVII w. W czasach "potopu" w 1657 r. wojska cesarskie mające działać przeciw Szwedom spaliły Bieganowo. W 1729 r. właścicielem majątku był Franciszek Kowalski herbu Korab, który wybudował tu drugi drewniany kościół. Wieś następnie należała do Broniszów, Jana Sergiusza i Stanisława (1880 r. ). Poprzez małżeństwo Heleny Bronisz z Marianem Grabskim kolejnymi właścicielami aż do 1939 r. stali się Grabscy. Obecny pałac został zbudowany w latach 1914-1916 wg projektu Stefana Cybichowskiego dla Edwarda Grabskiego. 21 lutego 1911 r. w Poznaniu poślubił on Janinę Nepomucenę Prądzyńską herbu Księżyc. Z małżeństwa tego narodziło się ośmioro dzieci: Helena, Maria, Jan, Leon, Edward, Barbara, Bolesław i Teresa. Leon i Edward (syn) Grabscy działali od 1940 r. w Warszawie w konspiracyjnych Narodowych Siłach Zbrojnych. Byli uczestnikami powstania warszawskiego i obaj zginęli podczas działań bojowych. Po wybuchu wojny został razem z rodziną wysiedlony do Gniezna, a następnie trafił do Warszawy, gdzie włączył się czynnie do konspiracji. W połowie sierpnia 1944 r. został wraz z żoną i dwiema córkami wysiedlony z Warszawy i osadzony w obozie przejściowym w Pruszkowie. Stąd został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. Pracował m.in. jako robotnik przymusowy w Badische Uhren Fabrik GmbH w Furtwangen. Przebywał tam razem z żoną i dwiema córkami. Młodsza z nich - Teresa, nie przeżyła pobytu w obozie i zmarła z wycieńczenia w lipcu 1945 r. W 1946 r. Grabski wrócił do Polski. Nie mogąc osiąść w promieniu 100 km od swego majątku, zamieszkał najpierw w Krakowie, a następnie przeniósł się do Tarnowa, gdzie mieszkał w latach 1946-1950. Władze Polski Ludowej odmówiły mu prawa do emerytury. W Tarnowie m. in. pomagał córce i zięciowi w prowadzeniu niewielkiego sklepu żelaznego. W 1950 r. przeniósł się do Poznania, gdzie mieszkał aż do śmierci. Zmarł 8 marca 1951 r., a 12 marca 1951 r. został pochowany na Cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu.

Opis

Pałac eklektyczny z elementami neoklasycystycznymi. Budynek na planie wydłużonego prostokąta, z dachem łamanym, tzw. "polskim", z symetrycznie umieszczonymi alkierzami, stanowi klasyczny przykład tzw. "kostiumu narodowego". W osi wejściowej fasadę zdobi okazały portyk kolumnowy w wielkim porządku, zwieńczony trójkątnym frontonem. Od strony ogrodu znajduje się duży taras zdobiony rzeźbami.

Park

Park krajobrazowy z pocz. XX w. o pow. około 6 ha, położony na stoku opadającym w stronę rzeki Wrześnicy. Na skutek braku właściwej opieki park jest zaniedbany, aczkolwiek pozostaje w swoich granicach z pocz. wieku. Wcześniejsze założenie usytuowane było przed fasadą pałacu. Obecnie z wyjątkiem kilku drzew nie pozostał po nim ślad. Brak czytelnej kompozycji przestrzennej. Starodrzew reprezentowany jest przez około 30 gatunków drzew i krzewów w wieku 100-130 lat.

Inne

tekst: Marek polskiezabytki.pl 2011

Komentarze

Aby skomentować obiekt, zaloguj się. Jeżeli nie masz jeszcze konta w serwisie, zarejestruj się.

Dariusz Mielcarek3 lata i 2 miesiące temu
Są tu błędy!!! Pałac budowano w latach 1914-1916. Park założono na początku XXw - dysponuje zdjeciem z 1896r z dawnym dworem, w którym był Adam Mickiewicz. Potomkowie Edwarda Grabskiego nie zgineli w czasie II wojny, przeżyło ją czworo dzieci.
Marek Kujawa3 lata i 2 miesiące temu
Na zdjęciu z 1896 r. był dwór, a nie było parku? To niezwykła rzadkość, proszę mi wierzyć! Tekst został uzupełniony o szczegółowe informacje. Liczba dzieci ostatniego właściciela jak najbardziej się zgadza. Dzięki Panu znowu wzbogaciliśmy wiedzę o losach ludzi nierozerwalnie związanych z opisywanymi tu "martwymi" obiektami.
Panie Marku, park był inaczej usytuowany. Na dokladnym planie z 1911r widać, że bylon od frontu dworu. Parku na stoku do Wrześnicy musiał stworzyć Edward Grabski. To dla mnie też nowość.
Marek Kujawa3 lata temu
Oczywiście zmieniłem tekst, niemniej jednak jakiś park w ogóle był. Dostępne opisy oczywiście traktują o tym z pocz. XX w. Dziękuję i pozdrawiam!