Draliny

Stan obecny

W rękach prywatnych, odnowiony. Można obejrzeć zza płotu - najlepiej zimą lub wczesną wiosną jak nie ma liści na drzewach (2024)

Historia

Pierwsza wzmianka o Dralinach pojawia się w „Księdze uposażenia biskupstwa wrocławskiego” datowanej na przełom XIII i XIV w. Następnie miejscowość znika na kolejne kilka wieków ze źródeł historycznych. Kolejne informacje na jej temat pochodzą dopiero z dziewiętnastego stulecia. Właściciele majątku w Dralinach zarówno w XIX jak i XX wieku bardzo często się zmieniali. W 1845r. Draliny wchodziły w skład dóbr lublinieckich (Herrschaft Lublinitz) należących do hrabiego Andreasa Marii von Renard (ur.1795r.,zm.1874r.). W wiosce nie było w tym czasie rezydencji, wzmiankowano natomiast folwark. Około 1861r. dobra rycerskie w Dralinach nabył niejaki Pätzold. W tym czasie miejscowość zamieszkiwało 269 osób. Spośród nich 264 były wyznania katolickiego, a pozostałe 5 było ewangelikami. Pätzold pozostał właścicielem posiadłości przynajmniej do 1866r. Następnie należała ona do dyrektora Otto Wilhelm Hoffmann, znanego z pism z 1872 i 1876r. W 1886r. właścicielem dóbr rycerskich Draliny był Karl Stein. Majątkiem liczącym 316ha - w tym: 164ha pól uprawnych, 35ha łąk, 8ha pastwisk, 89ha lasów, 10ha stawów, 10ha gospodarstwa - zarządzał inspektor Flechtner. W 1894r. powierzchnia posiadłości Karla Steina wynosiła 318ha. W ciągu kilku lat wyraźnie zmienił się jednak sposób jej zagospodarowania. Zwiększono areał pól do 206ha, zmniejszono obszar pastwisk i lasów (do odpowiednio 5,7 i 55,6ha). W dokumencie z tego roku wspomniano po raz pierwszy ogród. Wraz z folwarkiem i drogami liczył on 13,4ha. W związku z pojawieniem się ogrodu za rządów Karla Steina, można przypuszczać, iż to on pomiędzy 1886 a 1894r. zbudował pałac w Dralinach. Na przełomie XIX i XX w. dobra rycerskie znacznie podupadły. W 1902r. ich właścicielem był już Erich Müller. W tym czasie powierzchnia posiadłości spadła do 160ha, z czego 139ha stanowiły pola uprawne, 12ha łąki, 2ha pastwiska, 4ha stawy, a 3ha przypadały na ogród i folwark. W rękach Ericha Müller majątek pozostał przynajmniej do 1905r. Za jego rządów powierzchnia gospodarstwa wzrosła o 13ha. Erich Müller przebywał jednak krotko w Dralinach. W 1909r. właścicielką posiadłości była wdowa Elizabeth Dratenfeld z Wiesbaden. Majątek o powierzchni 169ha, w tym 147,4ha pól uprawnych, 11,7ha łąk, 1,4ha pastwisk, 3,2ha stawów, 1,8ha lasu, 1,6ha parku, 1,6ha dróg i podwórzy gospodarczych dzierżawił porucznik Alexander Schmidt, w imieniu którego zarząd sprawował inspektor Gustaw Schulder. Następnie posiadłość należała do Arthura Fechnera (1912r.), Georga Bogela (1917r.) oraz Konstantina Grzelika, kupca z Pszczyny (1921r.). Za czasów tego ostatniego majątkiem liczącym 201,5ha powierzchni, w tym 166,5ha pól uprawnych, 10ha łąk, 1ha pastwisk, 12,5ha stawów, 9,5ha lasu, 2ha gospodarstw zarządzał oberinspektor Paul Lachmann. W 1922r. Draliny znalazły się w powiecie lublinieckim będącym częścią II Rzeczpospolitej. W 1926 i 1930r. jako właściciel posiadłości o powierzchni 201,5ha wzmiankowany był niejaki Goldberg. Po IIWŚ pełnił funkcję ośrodka pomocy społecznej, a później znajdowały się w nim magazyny GS i PGR. W latach 50. i 60. XX wieku prowadzono w nim kursy rolnicze – również w imię hasła "kobiety na traktory". Od końca lat 80. XX wieku znajdował się w prywatnych rękach. Zmieniał właścicieli w roku 2007 i 2013. (JB2024)

Opis

Pierwsze zabudowania dworskie i siedziba właściciela istniały już w 1747 roku. Ponieważ nie zachowały się żadne pozostałości po dworskich zabudowach, pozwala to domyślać się, że spłonęły w pożarze lub zostały rozebrane. Obecny pałac wzniesiono najprawdopodobniej w pod koniec XIX wieku, być może pomiędzy 1886 a 1894 rokiem. Budynek o cechach klasycystycznych, murowany z cegły, potynkowany, podpiwniczony, na planie prostokąta zbliżonego do kwadratu, dwukondygnacjowy, nakryty wysokim wielospadowym dachem z lukarnami. W fasadzie centralnie umieszczone wejście w niewielkim półkolistym ryzalicie, ponad którym usytuowano taras. W elewacji tylnej umieszczona asymetrycznie dwukondygnacjowa loggia zamknięta trójkątnym przyczółkiem. Budynek w znacznym stopniu przebudowany w drugiej połowie XX w., pozbawiony cech stylowych oraz ze zmienionym układem otworów okiennych. Obecnie pałac stanowi własność prywatną, teren wokół ogrodzony. (JB 2024)

Park

Park krajobrazowy - pozostał niewielki fragment .

Inne

Oficyna z 1916 roku. Spichlerz.
Źródła:
www.palaceslaska.pl
karta zabytku